[ตัดมาจาก ที่นี่]
“ไม่มีใครกวนแล้ว
ไหน..เท็นจังมีขนมอะไรให้ผมกินบ้าง ให้รางวัลเด็กดีหน่อยสิ ผมอุตส่าห์ดื่มนมหมดแก้ว”
ไทเลอร์นั่งพิงหัวเตียง ดึงคนตัวเล็กกว่าให้ขึ้นมานั่งคร่อมตัก สองมือสอดเข้าใต้เสื้อนอน ลูบไล้เคล้าคลึงบั้นเอวบอบบางอย่างเพลินมือ
“อยู่ที่นี่ห้ามกินขนมในห้องนอน”
คนบนตักกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจติดขัดขึ้นทุกที
เพราะปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มลูบสูงขึ้นถึงยอดอก สะโพกนุ่มแน่นจึงกดแนบลงกับต้นขาแกร่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“ก็อยากกินในครัวอยู่หรอก
แต่อุปสรรคเยอะเกิน ผมหิวจะตายอยู่แล้วเท็นจัง”
ไทเลอร์กระซิบอ้อนขณะแนบจุมพิตบนผิวแก้มเนียน ลากริมฝีปากลงมาตามปลายคาง ขบเม้ม
จูบซับทั่วลำคอระหงจนขึ้นรอย รู้ตัวว่าทำผิดกฎอีกแล้ว แต่เชื่อเถอะว่าอารมณ์นี้แม้แต่คนตั้งกฎเองเองก็คิดไม่ทันหรอก
“อืม..แล้วพี่ต้องทำไง..”
เจ้าของเสียงครางหวานเชิดหน้าสูง เปิดทางให้อีกฝ่ายทำตามใจ
กระดุมเสื้อถูกปลดออกจนหมด แล้วชายเสื้อนอนตัวบางก็ถูกแหวกกว้าง รั้งให้ลงไปกองที่ข้อศอก เปิดเปลือยผิวกายให้ปลายลิ้นและริมฝีปากร้อนได้กลืนกิน
“ไม่ต้องทำอะไรหรอก..เท็นจังหวานไปทั้งตัวอยู่แล้ว
ผมรู้ดี”
“อ..อืม...”
เท็นจังกัดปากแน่น แต่ถึงอย่างนั้นเสียงครางน่าอายก็ยังหลุดมาให้เด็กเจ้าเล่ห์ยกยิ้มพอใจอยู่เรื่อยๆ
พอริมฝีปากร้อนชื้นขบเม้มยอดอกสีหวาน ตวัดปลายลิ้นรัวแรงสลับแผ่วเบา มือเรียวก็เอื้อมมือไปเกาะแนวบ่ากว้างที่เปลือยเปล่าเช่นกัน
เผลอจิกปลายเล็บลงบางครั้งหากความวาบหวามมันพุ่งสูง
“อร่อยจริงๆด้วย
เห็นมั้ย..” เด็กหนุ่มเลื่อนหน้าขึ้นไซ้จูบ
สายตาคมจ้องมองแผ่นอกเนียนถูกสองมือของเขาเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วง ปากหยักป้อนจูบไม่หยุด
มือแกร่งส่งปลายนิ้วสะกิดเบาๆบนจุดสีสวยที่ตึงแน่นสู้สัมผัส เห็นแล้วอยากกลืนกินขบเม้มให้หนำใจ
“..แทยง...แทยง..แรงไปแล้ว..อ๊ะ..อ..”
ทันทีที่ฟันคมงับลงหยอกเย้า คนสวยของเขาถึงกับลืมตัวแอ่นอกรับ เรียวปากเซ็กซี่เผยอครางไม่เป็นภาษาและไทเลอร์ก็ฟังออกแค่ชื่อตัวเอง
ชื่อที่เท็นจังจะยอมเรียก
เมื่อเขาทำให้มีความสุขมาก..หรือไม่ก็...ทรมานแทบขาดใจ
“แทยง....แทยง..”
“ทำไมเหรอ..ฮื้ม..”
“อย่ามัวแต่แกล้งสิ..อ..อย่า..อื้ม...”
คนบนตักหมดแรงทรงตัว ผิวที่เคยเนียนขาวกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ
เปลือกตาสีน้ำนมไม่ยอมเปิดขึ้นสบสายตาคมแม้สักวินาที แต่ก็ยินยอมให้ถอดกางเกงออก ทั้งชั้นนอกชั้นใน
เขาเหมือนคนไม่รู้ถูกผิด รู้แค่ว่าต้องการแทยงเหลือเกิน
“แทยง..”
“มานี่มา.." ไทเลอร์เชยคางเท็นจังเข้ามาจูบ ร่างกายเขาพร้อมซะยิ่งกว่าพร้อม อยากสัมผัสความสุขจะขาด แต่เขาก็ไม่ลืมปรนเปรอส่วนอ่อนไหวตรงหน้าด้วยฝ่ามืออุ่น ค่อยๆส่งจังหวะร้อนอย่างเนิบช้าจนสะโพกสวยขยับตอบรับอย่างลืมตัว เนิ่นนานจนอารมณ์กระเจิดกระเจิงกันทั้งคู่ หนุ่มเจ้าของห้องก็มองซ้ายขวา เห็นโลชั่นขวดเล็กหน้ากระจกก็คว้ามาใช้แก้ขัด ก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว เรียวนิ้วร้อนก็กดแทรกลึกล้ำ ควักควาน ปรนเปรอ จนคนหน้าหวานครางแผ่วด้วยความสุข
”จะไม่ไหวแล้ว..แทยง"
“อืม..ผมก็ไม่ไหวแล้ว..” ไทเลอร์หายใจขาดห้วงเมื่อสะโพกนุ่มแน่นบดเบียดลงบนตัวเขาอย่างจงใจ สายตาอ้อนวอนตอกย้ำให้รู้ว่าต้องการมากแค่ไหน มือแกร่งจึงรีบควานเข้าไปหยิบของสำคัญในลิ้นชักข้างเตียงด้วยความเร็วแสง เขาใช้ปากฉีกซองฟรอยด์ โยนซองเปล่าส่วนเกินลงพื้น แล้วอ้อนให้ผู้ปกครองที่กำลังเขินจนแทบลืมหายใจช่วยสวมให้
“ช่วยหน่อยนะครับ..นะ..” กระซิบอ้อนจนอีกฝ่ายยอมตามใจทั้งที่ไม่กล้ามองเต็มตาด้วยซ้ำ เท็นจังหยุดสายตาไว้ที่ใบหน้าหล่อเหลา ความรู้สึกเกือบๆจะแตะเส้นชัยเมื่อครู่มันเร่าร้อนวาบหวิวจนเข่าอ่อน แทบทรุดตัวลงกับเตียง แต่ไทเลอร์ไม่ยอม เขารวบเอวบอบบางเอาไว้
ค่อยๆกดสะโพกอิ่มให้รับความแข็งขืนที่รอคอยอยู่
“..อึ้ก..อ..”
เสียงครางเพราะความเจ็บจุกถูกกลืนหายในลำคอสวย แต่คนคุมเกมเริ่มได้สติ
รู้ว่าตัวเองใจร้อนเกินไป เห็นแก่ตัวเกินไป มัวแต่โหยหาความสุขจนลืมทะนุถนอมเรือนร่างน้อยๆที่ตัวเองหลงใหลนักหนา
“พอก่อนนะ
เท็นจัง เจ็บมากใช่มั้ย ผมขอโทษ..อ..อื้ม..”
“ไม่พอหรอก..ยังไม่พอ...”
เท็นจังปิดปากไทเลอร์ด้วยจูบ สองมือลูบไล้ตามแนวไหล่อย่างลุ่มหลง
ค่อยๆกดสะโพกของตัวเองลงรับความสุขเต็มตื้นจนจุกวาบไปทั่วท้องน้อย เสียงครางต่ำของเด็กในปกครองทำให้รู้ว่าสิ่งที่เพิ่งทำลงไปคงไม่ผิดนัก
ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองต้องการอีกฝ่ายมาก จนไม่นึกกลัวความเจ็บปวด..ทั้งกับร่างกาย หรือแม้แต่หัวใจ
ไม่กลัวอะไรแล้วทั้งนั้น
“อืม..เบาๆสิคนเก่ง
เดี๋ยวเจ็บนะครับ” เสียงพร่ากระซิบที่ข้างหู
ไทเลอร์หลับตาลง ค่อยๆประคองเอวบางให้เคลื่อนลงแนบสนิท ความฝืดฝืนทำให้คนสวยเหนือร่างเขาขยับอย่างยากลำบาก
สีหน้าของคนเหนือร่างบอกไทเลอร์ให้รู้ว่าความสุขของเขาแลกมาด้วยอะไร เท็นจังทั้งจุกทั้งเจ็บแค่ไหนแม้พยายามซุกซ่อนอาการเขาก็รับรู้ได้อยู่ดี ภาพเรือนร่างเกือบเปล่าเปลือยที่เต็มไปด้วยรอยจูบ ขยับสะโพกอย่างอึดอัดทรมานแต่ยังฝืนยิ้ม ดูน่าสงสารจับใจ ทว่าเย้ายวนเหลือเกิน
“แทยง..พี่..ทำไม่ไหว..”
เจ้าของเรือนกายนุ่มแน่น ร้อนระอุครางอ้อนวอน ยามอกบางแอ่นเร่าเมื่อปลายลิ้นชื้นปรนเปรอยอกสวยอีกครั้ง ความร้อนผ่าวที่บีบรัดรัวเร้าทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเท็นจังอารมณ์กระเจิดกระเจิงไปถึงไหนๆ
“เรียกผมว่าที่รักก่อนสิ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของลีแทยงทำให้ใครอีกคนแทบคลั่งตายอยู่แล้ว
“แทยง..ไม่เอา..”
“อย่าดื้อสิครับที่รัก..”
เด็กหนุ่มพลิกตัวขึ้น กดร่างบอบบางลงกับเตียงนุ่ม
ค่อยๆถอดถอนความร้อนแรงออกช้าๆอย่างจงใจแกล้ง จนเท็นจังที่นอนหายใจรวยริน กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว
“ฮือ..ที่รัก...ที่รักอย่าใจร้ายสิ...”
จบคำอ้อนวอน ไทเลอร์ก็กดสะโพกตัวเองแนบแน่น ลึกล้ำ เขาละมือออกจากยอดอกสวยเพื่อช่วยกอบกุมส่วนน่ารักที่ตึงแน่นอึดอัดตามแรงอารมณ์ "อืม..ดี.." เด็กหนุ่มสูดปากครางอย่างพึงใจระหว่างปล่อยให้อารมณ์รักนำพาจังหวะร้อนแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเพราะทั้งสองพยายามปิดกั้นเสียงครางแห่งอารมณ์
แต่แล้วความอดทนทั้งหมดก็พังทะลาย เมื่อปลายนิ้วร้อนลูบไล้ต่ำลงถึงรอยสัก
ความยั่วยวนอย่างไม่ได้ตั้งใจทำให้ไทเลอร์ลืมตัว
ดึงรั้งเอวบางกระแทกเข้าหาตัวครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงครางหวานของเท็นจังดังก้องไปทั่วห้องโดยไม่กลัวว่าใครจะได้ยินอีกต่อไป
“แทยง..แรงอีก...”
“ครับที่รัก..”
“อื๊อ...แทยง...แทยง....”
เมื่อความรู้สึกไต่ระดับขึ้นสูงสุด คนสวยของแทยงก็กรีดครางเสียงหวาน ปลดปล่อยความอึกอัดออกมาจนหมดสิ้น
ร่างบอบบางหอบหายใจหนักหน่วง ค่อยๆปรือตามองกลุ่มผมของคนที่ซุกซบลงบนตัวเขา ทั้งที่ยังไม่ถึงฝั่งฝัน แต่แทยงกลับยิ้มออกมา
เขามีความสุข..เพราะเท็นจังมีความสุข
[กลับไปอ่านต่อ ที่นี่]
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น